Wychodząc ze Starego Rynku idziemy prosto ul. Woźną, przecinamy jedną z głównych ulic Poznania - ul. Garbary i dochodzimy do ul. Grobla. Tam znajduje się zbudowany w stylu klasycystycznym kościół Wszystkich Świętych (1) zaprojektowany przez Antoniego Hohne. Pierwotnie był to zbór ewangelicki, którego budowę rozpoczęto w drugiej połowie XVIII w. Kościół został ukończony dopiero na początku XIX w., na skutek długotrwałych prac przy fasadzie i wyposażaniu wnętrz. Nad wejściem, w czworobocznej wieży świątyni, umieszczone są figury świętych Piotra i Pawła. Późnobarokowy ołtarz przedstawia scenę Wieczerzy Pańskiej, a po bokach widać figury czterech ewangelistów. Kościół ma doskonałą akustykę i dlatego też co jakiś czas odbywają się tu koncerty.
Skręcając w ul. Mostową dochodzimy do Wielkopolskiego Muzeum Etnograficznego (2 ), które mieści się w budynku dawnej loży masońskiej pod numerem 7. Wzniesiony na początku XIX w. gmach należał do najwspanialszych w Europie. Jest on przykładem późnoklasycystycznej architektury z pierwszej połowy XIX w. W 1936 r. zabudowania przejęło Miasto, a stało się to po rozwiązaniu loży masońskiej. W 1986 r. Muzeum Etnograficzne ostatecznie udostępniło zwiedzającym swoje sale wystawiennicze. W muzeum zgromadzono zabytki wielkopolskiej kultury ludowej. Ekspozycja stała to Sztuka ludowa w Wielkopolsce - rzeźba, malarstwo, stroje, hafty, zdobnictwo (ceramika, żelazo, drewno) oraz rekwizyty obrzędowe i instrumenty muzyczne z XIX i XX w. Eksponaty podzielone są na cztery działy: Dział Tkanin i Ubiorów Ludowych - zgromadzono tu stroje, tkaniny i hafty reprezentatywne dla terenu całej Polski, Dział Sztuki Ludowej - są tu przedmioty z dziedziny rzeźby, malarstwa, ludowej plastyki obrzędowej, instrumenty muzyczne, zabawki pochodzące głownie z terenu Wielkopolski, Dział Kultury Technicznej - zebrano tu eksponaty z dziedziny kultury materialnej wsi, obrazujące życie codzienne, pracę na roli i w gospodarstwie ludności wiejskiej, a także narzędzia pochodzące z wyposażenia tradycyjnych warsztatów rzemieślniczych (koła garncarskie, warsztaty tkackie, kołowrotki) oraz Dział Kultur Pozaeuropejskich - zabytki zgromadzone w tym dziale pochodzą niemal ze wszystkich kontynentów świata: z Ameryki Środkowej i Południowej, Dalekiego Wschodu i Afryki (bogata kolekcja ceramiki prekolumbijskiej, rzeźby, naczynia, urny figuralne, figurki związane z cywilizacją Olmeków, datowane na lata 1250-150 p.n.e., tkaniny, stroje, ozdoby).
Idąc dalej ul. Mostową, skręcamy w prawo, w ul. Dowbora Muśnickiego i dochodzimy do pl. Bernardyńskiego. Znajduje się tu kościół pw. św. Franciszka Serafickiego (franciszkanów -bernardynów) (3) . Pierwotnie był budowlą gotycką wzniesioną w 1473 r. Obecnie barokowy, posiada dwie wieże z charakterystycznymi wysokimi ażurowymi hełmami z początku XVIII w. Wtedy to przeprowadzono renowację kościoła, która zdecydowanie wpłynęła na dzisiejszy kształt świątyni. Fasada została zaprojektowana przez Jana Adama Stiera. Kościół był wielokrotnie niszczony, a zabytkowe wyposażenie zostało prawie w całości zniszczone w czasie wojny. Przetrwały jedynie białe figury dwunastu apostołów umieszczone na filarach wzdłuż nawy głównej oraz grupa pasyjna na łuku tęczowym. Z kościołem sąsiadują zabudowania klasztoru, w którym działa niewielkie muzeum misyjne.
autor: Marta Stawińska.
źródło: www.city.poznan.pl
|
|
